جديد ترين مدوفشن ايراني

دوم مارس ۲۰۲۵، برند آواواو از كالكشن جديدش به نام “گودال” در هفته‌ي مد ميلان رونمايي كرد. اين كالكشن حاصل همكاري اين برند و برند ورزشي ‌”آديداس” در۶۷ لوك ارائه شد. استيج اين شو، زمين چمني فوتبال آمريكايي را تداعي مي‌كرد؛ زميني كه به نظر مي‌رسيد شاهد نبردي سخت بوده است. شو با نمايشي از يك مزار پوشيده از خاك در اين زمين شروع شد؛ مدل‌ها خاك‌ را كنار زده و از دل آن بيرون مي‌آمدند.

“‏Beat Karlsson”، مدير خلاقيت اين برند كه پيش‌تر با شو پاييز-زمستان ۲۰۲۳ خود و زمين خوردن‌هاي عمدي مدل‌ها مخاطبان را شوكه كرده بود، بار ديگر با “گودال” نگاه‌ها را به خود جلب كرد. “آواواو” پيش از شروع شو، با انتشار تصويري از خاك در اينستاگرام، سرنخ‌هايي از منبع الهام كالكشن جديدش را فاش كرد؛ خاكي كه در تك تك اجزاء اين نمايش، حضوري پررنگ داشت، از مدل‌هايي كه با صورت و موي خاكي و آغشته به خون به صحنه مي‌آمدند، تا لباس‌هايي كه خاكي رنگ بودند.

آرايش صورت و اكسسوري‌ها، به ويژه دست‌هاي اسكلتي، حسي از گورستان و ترس را القا مي‌كردند؛ گويي مدل‌ها، ستارگان فوتبال آمريكايي هستند كه تازه از مزار برخاسته‌اند، لباس‌هايشان پاره، صورت‌‌ها كبود و زخمي و تن‌شان پوشيده از خاك است.

در ميان اين خشونت و ترس، جلوه‌هايي از ظرافت نيز به چشم مي‌خورد؛ پاپيون‌هاي ساتن كه در برخي لوك‌ها استفاده شده بودند، با حس خشم و بي‌رحمي موجود در كالكشن ايجاد تضاد مي‌كردند. اما نكته‌ي جالب توجه، هماهنگي آرايش صورت بعضي از مهمانان با تم مودبرد كالكشن بود! آن‌ها نيز با چهره‌هايي زخمي، كبود و خون‌آلود در رديف اول نشسته بودند.

از مهمان‌هاي رديف اول اين شو مي‌توان به “Ki Hyun-woo”، “Fabiola baglieri ” و”Theo jang” اشاره كرد.

مد همواره عرصه‌اي براي بازتعريف هويت و بازخواني تاريخ بوده و ماريا گراتزيا كيوري، مدير خلاق ديور، بار ديگر در كالكشن پاييز-زمستان 2025 اين ايده را به شكلي عميق‌تر به نمايش گذاشته است. دراين كالكشن، كيوري تلاش كرده است تا با بازنگري در ميراث ديور، به تاريخچه‌ي مد و هويت‌ها نگاه جديدي بيندازد. هدف اين كالكشن اين است كه نشان دهد لباس‌ها حامل كدهاي فرهنگي، زيبايي‌شناسي و اجتماعي هستند و در نتيجه، يك گفت‌وگوي زنده با تاريخ مد ايجاد مي‌كنند.

پيش از آغاز نمايش، يك مدل تنها روي تابي كه عبارت “Once Upon a Time” (روزي روزگاري) بر آن نوشته شده بود، نشسته و به سقف نگاه مي‌كرد. او لباسي با يقه‌اي بلند و تورهاي چين‌دار بر تن داشت. كت‌واك به شكل يك ميدان مربع طراحي شده بود و تصاوير پيشرفته‌اي، داستان نمايش را روايت مي‌كردند. از پرواز يك پتروسور (دايناسور پرنده) بر فراز صحنه تا سقوط شهاب‌سنگ‌ها، آتش، يخ و آبشاري از بخار كه از بالا فرود مي‌آمد، اين تصاوير طبيعي در تضاد با مجموعه‌اي قرار داشتند كه بر بدن و پوشش متمركز بود. در كالكشن FW2025 ديور، كيوري سعي كرده لباس‌ها را به عنوان ابزاري براي ابراز خود و آزادي فردي معرفي كند. پيراهن سفيد كه در اين مجموعه به عنوان عنصر پايه معرفي شده، نه‌تنها از نظر طراحي بلكه از منظر معنايي به شكستن مرزهاي جنسيتي پرداخته است. اين پيراهن با طراحي‌هاي جيانفرانكو فِره، معمار و مدير هنري پيشين ديور، تركيب شده و به كالكشن، شخصيت و هويت خاصي مي‌بخشد.

رمان اورلاندو اثر ويرجينيا وولف، درباره‌ي پسري از دوره ي اليزابتي است كه در طول قرن‌ها به يك زن تبديل مي‌شود، كه طي چندين دهه به يكي از محبوب‌ترين منابع الهام براي طراحان مد تبديل شده است. در پيش‌نمايش ديور، ماريا گراتزيا كيوري توضيح داد كه اين كتاب مملو از توصيفاتي درباره‌ي لباس‌هاست و با علاقه‌ي او به تغيير شكل لباس در گذر زمان هماهنگ مي‌شود. روي تابلوي تحقيقات او، عكس‌هايي از وولف و معشوقه‌اش، ويتا سكويل-وست و هم‌چنين رابرت ويلسون، طراح صحنه‌ي تئاتر، ديده مي‌شد. ويلسون در سال 1993 صحنه‌پردازي خوانش اورلاندو توسط ايزابل هوپر را انجام داده بود.

با تأثير از رمان اورلاندو، يقه‌هاي چين‌دار يكي از موتيف‌هاي اصلي اين مجموعه بودند. در سراسر مجموعه، مدل‌ها كرست‌هاي اسپرت زيپ‌دار را بر روي پيراهن‌هاي يقه‌دار سفيد پوشيده بودند. كيوري معتقد است كه اين پيراهن‌ها “عنصر بنيادين يك استايل رها از كليشه‌هاي جنسيتي” هستند.

صحنه‌سازي اين مجموعه كه توسط كارگردان تئاتر معروف رابرت ويلسون طراحي شده، تاثير زيادي بر نمايشي بودن و درام اين مجموعه داشته است. تغييرات رنگ‌ها از تيره به روشن، نماد تغييرات در دنياي مد و شخصيت‌هاي آن است. علاوه بر اين، آيتم‌هاي كلاسيك مانند تيشرت «J’adore Dior» امضاي جان گاليانو و طراحي‌هاي مدرن مانند گلدوزي‌هاي برش‌خورده، يك تركيب منحصربه‌فرد از گذشته و حال را به نمايش مي‌گذارند.

كيوري در اين مجموعه سعي كرده است تا مفاهيم فمينيستي و مدرن را در كنار هم تركيب كند و به نوعي آينده‌ي مد را با الهام از گذشته خلق كند. استفاده از رنگ‌هاي سياه و سفيد، تركيب آيتم‌هاي كاربردي با طراحي‌هاي لوكس و هم‌چنين بازگشت به مدل‌هاي كلاسيك مانند tailcoat و يقه‌هاي تور، نشان‌دهنده‌ي تلاقي سنت و نوآوري است. مانند شوهاي قبلي ديور، رديف اول تماشاچيان، خود يك صحنه باشكوه بود. مهمانان ويژه‌اي از جمله ناتالي پورتمن، لينگلينگ، اورم “لينگ‌اورم” كورن‌نپات و جيسو از بلك‌پينك در ميان تماشاگران حضور داشتند. كالكشن FW2025 ديور به ما يادآوري مي‌كند كه مد، بيش از يك صنعت، ابزاري براي بيان شخصيت و هويت فردي است.

‏

”استلا مك‌كارتني” با طرح‌هاي بولد و قدرتمند زنانه، كه توانمندي‌هاي گوناگون يك زن را به تصوير مي‌كشيد، نخستين شو مستقل خود را از زمان دانشگاه تا به حال برگزار كرد. اين اولين سالي است كه او از شركت LVMH جدا شده و اين كالكشن به شكل خاصي، پيام‌آور قدرت زنانه‌ي خود او نيز بوده است. اين كالكشن كه “از لپ‌تاپ تا رقص” نام داشت، با 46 لوك متأثر از دهه‌ي 80 ميلادي و پترن‌هاي بولد و اپل‌هاي سرشانه‌اي كه در آن زمان ترند بودند، ارائه شد. استيج اين شو، دفتر كاري را نشان مي‌داد كه هم‌چنان المان‌هاي فضاي كاري مثل كامپيوتر و كولرهاي گازي در آن ديده مي‌شد؛ فضايي كه هدف كالكشن را به خوبي نشان مي‌داد و مخاطب را به اعماق آن مي‌برد. هم‌چنين زماني كه مدل‌ها روي صحنه قدم برمي‌داشتند، رقصنده‌ها نيز در طرف ديگر استيج اجرا مي‌كردند.

طرح‌هايي الهام‌گرفته از پوشش مردانه، اورسايز، راحت و آزاد در اين كالكشن به چشم مي‌خورد. تركيبي از قدرت زنانه و مردانه، ويژگي بارز طراحي‌ها بود. مك‌كارتني با اين كالكشن هدف خود را محقق كرد: نشان دادن اين‌كه زن نبايد بين كار و خوشگذراني يكي را انتخاب كند و مي‌تواند هر دو را هم‌زمان داشته باشد.

‏96 درصد اين كالكشن از مواد سازگار با محيط زيست مثل كتان‌هاي ارگانيك و ساتن‌هاي قابل بازيافت ساخته شده است. او زندگي روزانه‌ي يك زن را در اين كالكشن به تصوير كشيده و در اين‌باره مي‌گويد: “من دوست دارم زنان با پوشيدن اين لباس‌ها به من تكيه كنند و حس دوستي ميان ما برقرار شود. دلم مي‌خواهد آن‌ها اين كت‌ها را در كلاب بپوشند.”

از مهمان‌هاي رديف اول اين شو مي‌توان به “كيت ماس”، “پاريس جكسون”، “كمرون دياز”، “تام فورد” و”آنا وينتور” اشاره كرد.

كالكشن پاييز-زمستان “دريس ون نوتن” در تاريخ 5 مارس 2025 در لوكيشن اپراي گارنيه‌ي پاريس ارائه شد. انتخاب اين مكان به دليل علاقه‌ي شخصي “جولين كلاوسنر”، مدير خلاقيت اين برند، به باله و اپرا بوده است. او در اين‌باره مي‌گويد: “با خود گفتم تجربه‌ي من از اين سالن تنها يك لوكيشن نبوده، بلكه داستان‌هايي بوده كه ديوارهايش پيش‌تر براي من بازگو كرده‌اند. من زني را تصور كردم كه از اپرا مي‌گذرد، پارچه‌ها را مي‌بيند و آن‌ها را برمي‌دارد و به شكل‌هاي مختلف به تن مي‌كند.”

اين اولين كالكشني است كه پس از بازنشستگي “دريس ون نوتن” توسط “جولين كلاوسنر” ارائه مي‌شود. اين كالكشن، متأثر از سبك بوهمين، با پارچه‌هايي با پترن‌هاي شلوغ، تركيب رنگ‌هايي مثل بنفش، سبز و نارنجي، و دامن‌هاي زنانه‌اي كه با بافت‌هاي اورسايز ست شده‌اند، تعريف مي‌شود. ‏

كالكشني كه شكلي از خوي وحشي را در خود نهادينه كرده و متأثر از فرهنگ شرقي است. امضاي اين برند، يعني روي هم پوشيدن چند آيتم يا چند نوع بافت پارچه و ست‌هاي غيرمنتظره در اين مجموعه نيز به چشم مي‌خورد. طراحي‌هايي كه يك زن را به خودش نزديك‌تر مي‌كند؛ از پارچه‌هاي توري كه مثل موج روي بدن مدل‌ها تكان مي‌خورد تا پارچه‌هاي ژاكارد طرح‌دار، مخمل، پترن‌هاي گل‌گلي ، اكسسوري‌هاي كريستالي و منگوله‌هاي پارچه‌اي متصل به لباس‌ها كه همگي به جادويي بودن اين كالكشن مي‌افزودند. كت‌هاي اورسايز، يقه‌هاي دراپه و تركيب دامن و شلوار با دوخت‌هايي تميز و مينيمال به همراه تركيب كمربندهاي چرم نيز جذابيت زيادي به اين كالكشن اضافه كرده بودند.

‏”جولين كلاوسنر” درباره‌ي اين كالكشن مي‌گويد: “بعد از بازنشستگي دريس، دوست داشتم خودم را به اين شكل به مخاطبان اين برند معرفي كنم و داستان خودم را براي آن‌ها به تصوير بكشم.”

همه‌ي ما برند اسكياپارلي (Schiaparelli) را با شوهاي كوتور پرزرق‌وبرق و خلاقانه‌اش مي‌شناسيم، اما اين برند دو سال است كه خط توليد آماده‌ي پوشش (Ready-to-Wear) خود را راه‌اندازي كرده كه دست‌ كمي از مجموعه‌هاي كوتور آن ندارد.

مدير خلاق اسكياپارلي، دنيل رزبري (Daniel Roseberry)، در تگزاس آمريكا متولد و بزرگ شده است. او مجموعه‌ي پاييز ۲۰۲۵ اين برند را با الهام از تگزاس، فرهنگ وسترن و استايل كابوي طراحي كرد تا اداي احترامي به زادگاهش باشد. علاوه بر اين، رزبري از استايل دهه‌ي ۸۰ ميلادي نيز الهام گرفته بود كه زرق‌وبرق جذابي را به ران‌وي آورد. در كل، به نظر مي‌رسد مد اين دهه دوباره در حال ترند شدن است.

رزبري علاوه بر زادگاهش، به السا اسكياپارلي (Elsa Schiaparelli)، موسس برند، نيز اداي احترام كرد و برخي از لباس‌ها، يادآور مجموعه‌هاي قديمي اين طراح بودند.

اين مجموعه شامل ۴۳ لوك بود كه در آن‌ها عناصر استايل وسترن مانند پارچه‌ي جين و كمربندهايي با سگك‌ درشت ديده مي‌شدند. هم‌چنين، از پارچه‌ي ريش‌ريش و فلزدوزي كه از تكنيك‌هاي دوختي اين سبك هستند، استفاده شد. البته رزبري اين عناصر را با سبك سورئال السا اسكياپارلي و استايل شيك پاريسي تركيب كرد.

شوي پاييز اسكياپارلي در موزه‌ي هنر مدرن پاريس (Le Musée d’Art Moderne) برگزار شد. به دليل هماهنگي با منبع الهام اصلي مجموعه، در طول نمايش آهنگ‌هاي كانتري پخش مي‌شدند. در اطراف ران‌وي نيز تزئيناتي با رنگ طلايي ديده مي‌شد كه از امضاهاي اصلي اين برند هستند.

از مهمانان اين شو مي‌توان به دوجا كت (Doja Cat)، دوچي (Doechii)، نارا عزيزا (Nara Aziza) و رجينا كينگ (Regina King) اشاره كرد. هم‌چنين جي‌جي حديد(Gigi Hadid) به عنوان اولين مدل اين كالكشن روي ران‌وي رفت.

در نمايش اخير ريك اوونز، همان‌طور كه انتظار مي‌رود، مجموعه‌اي از لباس‌هاي سياه‌رنگ به نمايش درآمد كه امضاي اين طراح است. كالكشن پاييز2025 ريك اونزبه كالكشني از لباس‌هاي جين و چرم تبديل شد. مدل‌ها با كاپشن‌هاي حجيم و شنل‌هايي با شانه‌هاي تيز قدم مي‌زدند.شلوارهايي كه در قسمت درزها دوخته نشده بودند يكي از استايل‌هاي پرطرفدار در اين مجموعه بود كه قرار است در پاييز 2025 بيشتر از هميشه ديده شود.

ريك اوونز با طراحي لباس‌هاي شب افسانه‌اي و استفاده از پارچه‌هاي براق و چين‌هاي مجسمه‌گونه، مجموعه‌اي را ارائه كرد كه يادآور هنر كلاسيك بود. بوت‌هاي كيس با طراحي‌هاي آزاد و راحت جزئيات خاص، از ديگر نكات برجسته‌ي اين فصل بودند.او در اين نمايش با آهنگ “Mass Production” از ايگي پاپ، يادآور اولين نمايش خود در هفته‌ي مد نيويورك در سال ۲۰۰۲ شد و اين آهنگ هم‌چنان براي او معناي ويژه‌اي دارد.

در اين فصل، ريك به روال هميشگي خود در طراحي‌هاي غير معمول و تخيلي ادامه داد، ولي به نظر مي‌رسيد اين بار قصد داشت از اغراق‌ فاصله بگيرد و نمايش ساده‌تري ارائه دهد. او گفت كه اين نمايش به نوعي يادآور آن است كه او طراحي را جدي مي‌گيرد و تعادلي ميان شوك و شگفتي حفظ مي‌كند.

دركالكشن پاييز 2025 هم‌چنان شاهد همكاري اونز با طراح پاريسي ”ويكتور كلاولي” بوديم كه در خلق لباس‌هايي با تكنيك‌هاي خاص مانند استفاده از چرم برش‌خورده با ليزر و بافت‌هاي زنجيرمانند مشاركت داشت. هم‌چنين هودي‌هاي اين فصل كه از نوارهاي لاستيكي ساخته شده بودند، حركتي شبيه به آبشش داشتند. ريك اوونز با استفاده از لنزهاي سياه‌رنگ، قصد داشت نشان بدهد كه هرشخصيتي درون خود حساسيت و پذيرش دارد. در مجموع، اين كالكشن علاوه بر جذب طرفداران قديمي ممكن است توجه مخاطبان جديدي را هم به دنياي ريك اوونز جلب كند.

الن هوداكووا لارسون، طراح سوئدي برنده‌ي جايزه‌ي LVMH 2024، در كالكشن پاييز/زمستان ۲۰۲۵ برند Hodakova، بار ديگر نگاه منحصربه‌فرد خود را به مد نشان داد؛ اين‌بار، با تعادلي ميان آسيب‌پذيري و قدرت، حركت و ايستايي و در نهايت موسيقي و سكوت. تم اصلي اين مجموعه، «شكنندگي بدن» و ارتباط آن با موسيقي و طبيعت بود. لارسون كه به حركت و فرم‌هاي باريك و كشيده علاقه دارد، اين‌بار سيلوئت‌هايي خطي و مينيمال، اما سرشار از مفاهيم پيچيده را به نمايش گذاشت: پيراهن‌هاي آزاد و مواج كه با الهام از باد و طبيعت طراحي شده بودند، تلفيق لباس‌هاي مردانه با ظرافت زنانه و جزئيات موسيقايي مانند زه‌هاي ساز كه روي لباس‌ها نقش بسته بودند و حتي دامني كه از پايه‌ي يك طبل ساخته شده بود.

لوك نهايي، مدلي كه درون يك ساز دابل‌بيس قرار گرفته بود، نمادي از محدوديت و آزادي در كنار هم را نشان مي‌داد. اين مجموعه مملو از جزئيات مفهومي بود؛ از دامن‌هاي شرابه‌دار كه به شب‌هاي پرشور موسيقي اشاره داشتند، تا ساختارهاي محافظه‌كارانه‌اي كه آزادي حركت را محدود مي‌كردند و حتي لباس‌هايي كه بيشتر به مجسمه‌هاي مفهومي شباهت داشتند تا پوشاك روزمره. هوداكووا هميشه به تلفيق هنر، پايداري و فرم‌هاي غيرمتعارف شهرت داشته است. درحالي‌كه كالكشن‌هاي قبلي او بيشتر روي بازيافت كت‌وشلوارهاي مردانه و تغيير كاربري لباس‌ها تمركز داشتند، در FW25 شاهد تمركز بيشتري بر روايت‌هاي احساسي و تجربي بوديم. لارسون اين بار بيشتر از قبل روي فرم بدن و حركات آن تأكيد كرد و از عناصر موسيقايي به‌ عنوان استعاره‌اي از آزادي استفاده كرد.

Hodakova در سال ۲۰۲۱ توسط الن هوداكووا لارسون در استكهلم تأسيس شد و خيلي زود به دليل نگاه آوانگارد و پايدارش به مد مورد توجه قرار گرفت. اين برند با استفاده‌ي خلاقانه از لباس‌هاي قديمي و تبديل آن‌ها به قطعات جديد، همراه با رويكردي مفهومي و داستان‌محور، جايگاه ويژه‌اي در دنياي مد معاصر پيدا كرده است. مجموعه‌ي FW25 اين برند جسورانه، مفهومي و سرشار از ايده‌هاي تجربي بود. اگرچه برخي طراحي‌ها بيش از حد انتزاعي به نظر مي‌رسيدند، اما تعهد هوداكووا به فرم‌هاي غيرمتعارف، او را به يكي از تأثيرگذارترين طراحان نسل جديد تبديل كرده است. اين كالكشن نه‌تنها كاربردي بودن لباس‌ها را به چالش كشيد، بلكه مد را به سطحي جديد از بيانگري هنري رساند.

فشن‌شو پاييز- زمستان 2025 برند ريچارد كوئن در روز دوم هفته‌ي مد لندن برگزار شد و 49 لوك را به نمايش گذاشت. اين فشن‌شو با فضاسازي رمانتيك شبيه به يك تئاتر عاشقانه به نظر مي‌رسيد و عصر طلايي هاليوود را در ذهن مخاطب تداعي مي‌كرد.

كوئن فضاي اين نمايش را نيمه‌شبي پس از پايان يك مهماني خاص توصيف كرد؛ برف در حال باريدن است، ماه مي‌درخشد و مهمانان با لباس‌هاي شيك خود در حال ترك مهماني هستند.

كوئن درباره‌ي اين فشن‌شو گفت: «من دوست دارم نمايش‌هايي برگزار كنم كه به نظر برسد در پاريس هستند. اما نمي‌خواهم [واقعاً] در پاريس باشند.»

او در ادامه توضيح داد كه مي‌خواهد بهترين كارهاي خود را در شهر زادگاهش يعني لندن ارائه كند و بيزينس خود را در سطح جهاني گسترش دهد.

سيلوئت‌هاي اين مجموعه يادآور اوت كوتور در دهه‌هاي 50 و 60 ميلادي بودند و عناصر هميشگي كوئن يعني گل و پاپيون در اين كالكشن هم ديده مي‌شدند. اما حضور طرح‌هاي چاپي گلدار و شلوغ كه امضاي اين برند به حساب مي‌آيند در اين كالكشن‌ كم‌رنگ شده بود و رنگ‌هاي چشمگير و كنتراست‌هاي شديد جاي خود را به هم‌نشيني رنگ‌هاي سياه و سفيد داده بودند.

به طور كلي بايد گفت تغيير در سبك طراحي ريچارد كوئن در مقايسه با چند سال گذشته قابل مشاهده است؛ چرا كه پالت رنگي كالكشن‌هاي اخير او از رنگ‌هاي جيغ و متضاد كه در مجموعه‌هاي قديمي او ديده مي‌شدند، فاصله گرفته است و ماسك‌ها و كلاه‌هاي سورئال، چند فصلي است كه ديگر در كالكشن‌هاي او خودنمايي نمي‌كنند.

اردم مورالي‌اوغلو براي مجموعه‌ي پاييز/زمستان ۲۰۲۵ خود، به‌ جاي الهام‌گيري از يك منبع خاص (مانند Maria Callas كه منبع‌ الهام فصل قبل او بود) اين بار رويكردي متفاوت برگزيد و به سراغ همكاري با Kaye Donachie، هنرمند اسكاتلندي، رفت. اين اولين بار بود كه او با يك هنرمند زنده همكاري مي‌كرد و به گفته‌ي خودش، اين تجربه نوعي آزادي عمل به‌ همراه داشت. آثار دوناچي كه عمدتاً شامل پرتره‌هايي انتزاعي از زنان است، الهام‌بخش پترن‌ها، رنگ‌ها و حتي حال و هواي اين كالكشن شد. افراد سرشناسي مانند Keeley Hawes و Lily James نيز از مهمانان رديف اول اين نمايش بودند.

دوناچي معمولاً در نقاشي‌هايش به جاي خلق تصاوير رئال و هايپررئال، به‌ دنبال ثبت يك احساس يا ايده است. او زنان را در حالت‌هاي مبهم و درون‌گرايانه به تصوير مي‌كشد، طوري كه به‌‌ نظر مي‌رسد اين زنان در ميان نور و سايه معلق‌ هستند. اين فضاي انتزاعي و شاعرانه، عنصر كليدي در طراحي‌هاي اين فصل Erdem شد. مورالي‌اوغلو از فرم‌هاي انتزاعي و سيلوئت‌هاي محو در نقاشي‌هاي دوناچي الهام گرفت تا فرم‌هاي تازه‌اي را در لباس‌هايش خلق كند. نتيجه‌ي آن، طراحي‌هايي بود كه در آن‌ها از تكنيك bonded neoprene براي خلق ساختارهاي گرافيكي و حجمي استفاده شد. بازي با نور و سايه كه يكي از ويژگي‌هاي اصلي آثار دوناچي است، در برخي لباس‌ها و تكنيك‌هاي رنگ‌آميزي ديده مي‌شد.

يكي از المان‌هاي خاص اين فصل، تكه پارچه‌اي بود كه پايين آستين برخي لباس‌ها دوخته شده بود. اين پارچه كه در كالكشن گذشته‌ي اردم هم وجود داشت و شامل متني از يك كتاب مي‌شد، حالا به يك بوم نقاشي كوچك از آثار دوناچي تبديل شده بود. اين تغيير نه‌تنها نمادي از تلفيق مد و هنر بود، بلكه بر تأكيد اردم به بازنگري در تاريخ و داستان‌گويي بصري برند نيز مهر تأييد مي‌زد. علاوه بر سيلوئت‌هاي متنوع، اردم جزئيات رمانتيكي را به مجموعه افزوده بود؛ پرتره‌هاي دوناچي كه مستقيماً روي لباس‌ها، كيف‌ها و دامن‌ها چاپ شده بودند، رنگ‌هاي الهام‌گرفته از آثار اين هنرمند و گل‌هايي با تكنيك كروشه، گلدوزي‌هاي انتزاعي و پارچه‌هاي اسپري‌شده، همه حس لطافت و دست‌ساز بودن را به مجموعه بخشيدند.

كفش‌هاي اين مجموعه، مانند كفش‌هاي سه فصل قبل، سيلوئت يكساني داشت اما در جنس متفاوت بود. كيف‌هاي اين مجموعه نيز با نقاشي‌هاي دوناچي تزئين شده بودند و شكل‌هاي متفاوتي داشتند؛ چيزي كه نشان از بازي با فرم و تركيب هنر و مد مورالي‌اوغلو داشت. براي او اين همكاري فقط يك تجربه‌ي طراحي نبود؛ او چندين اثر از دوناچي را در گذشته خريداري كرده بود و حتي پرتره‌اي از مادر فقيدش را به او سفارش داده بود. اين ارتباط شخصي، بُعد احساسي ويژه‌اي به مجموعه بخشيد و به نوعي باعث شد اردم بخشي از وظيفه‌ي مدير خلاقيت را به دوناچي واگذار كند. به گفته‌ي مورالي‌اوغلو: «اين همكاري نوعي آزادي خاص داشت، مثل يك رقص زيبا ميان دو جهان متفاوت!»

چت لو در كالكشن پاييز/زمستان ۲۰۲۵ خود با نام باستان‌گرايي مدرن (Modern Antiquity) ، سبك شينوازري(Chinoiserie) را بازتعريف كرد.

شينوازري سبكي هنري است كه در قرون هفدهم و هجدهم در اروپا محبوب شد و از تصورات غربي‌ها درباره‌ي هنر و فرهنگ چين و شرق آسيا سرچشمه مي‌گرفت. اين سبك با طرح‌هايي از گل‌ها، مناظر خيالي شرقي، اژدها، پرندگان افسانه‌اي و نقش‌ونگارهاي پيچيده شناخته مي‌شود. اما اين تصاوير بيشتر بازتابي خيالي و غيرواقعي از شرق بودند كه اروپايي‌ها آن را به‌ عنوان نمادي از تجمل و رمز و راز به‌كار مي‌بردند. در اين مجموعه، چت لو تلاش كرد تا اين تصورات كليشه‌اي را اصلاح كند و شينوازري را از ديدگاهي واقعي‌تر و اصيل‌تر معرفي كند.

به‌جاي نمايش سنتي عكس ببر و ديگر حيوانات روي لباس‌ها، او از نقش‌ونگار پوست آن‌ها به‌ صورت اغراق‌شده و تكرارشونده استفاده كرد تا حس جسور بودن را در كالكشن خود نشان دهد. هم‌چنين او از ابرها كه در سبك شينوازري نمادي از آرامش و سكون هستند، الهام گرفت و آن‌ها را به شكل گل‌هايي ظريف روي برخي لباس‌ها تشبيه كرد. چت لو با استفاده‌ي استعاري از گل‌ها، نشان داد كه چگونه مي‌توان از نمادهاي سنتي به شكلي نو و مدرن استفاده كرد و معنايي تازه به آن‌ها بخشيد.

از نظر طراحي و جزئيات، چت لو امضاي خاص خود را در اين مجموعه حفظ كرد. او با استفاده از لباس‌هاي خاردار يا تيغ تيغي معروف خود، پليسه و طرح‌هاي سه بعدي توانست تضاد جالبي را ميان بافت لباس‌ها ايجاد كند.

برخلاف مجموعه‌هاي قبلي او كه بيشتر با رنگ‌هاي شاد و نئوني شناخته مي‌شدند، اين بار او از رنگ‌هاي تيره مانند سرمه‌اي ، زرشكي، مشكي و خاكستري استفاده كرد تا وقار و اصالت فرهنگ و سنت‌هاي آسيايي را به مخاطبان غربي خود يادآوري كند.

به‌طور كلي، كالكشن «باستان‌گرايي مدرن» چت لو نه‌تنها از نظر طراحي و زيبايي‌شناسي درخشان بود، بلكه ثابت كرد كه شجاعت در طراحي فقط به نوآوري محدود نمي‌شود؛ بلكه در توانايي بيان حقيقت و داشتن نگاهي منتقدانه به كليشه‌هاي فرهنگي نيز معنا پيدا مي‌كند.