جدید ترین مدوفشن ایرانی

اردم مورالی‌اوغلو برای مجموعه‌ی پاییز/زمستان ۲۰۲۵ خود، به‌ جای الهام‌گیری از یک منبع خاص (مانند Maria Callas که منبع‌ الهام فصل قبل او بود) این بار رویکردی متفاوت برگزید و به سراغ همکاری با Kaye Donachie، هنرمند اسکاتلندی، رفت. این اولین بار بود که او با یک هنرمند زنده همکاری می‌کرد و به گفته‌ی خودش، این تجربه نوعی آزادی عمل به‌ همراه داشت. آثار دوناچی که عمدتاً شامل پرتره‌هایی انتزاعی از زنان است، الهام‌بخش پترن‌ها، رنگ‌ها و حتی حال و هوای این کالکشن شد. افراد سرشناسی مانند Keeley Hawes و Lily James نیز از مهمانان ردیف اول این نمایش بودند.

دوناچی معمولاً در نقاشی‌هایش به جای خلق تصاویر رئال و هایپررئال، به‌ دنبال ثبت یک احساس یا ایده است. او زنان را در حالت‌های مبهم و درون‌گرایانه به تصویر می‌کشد، طوری که به‌‌ نظر می‌رسد این زنان در میان نور و سایه معلق‌ هستند. این فضای انتزاعی و شاعرانه، عنصر کلیدی در طراحی‌های این فصل Erdem شد. مورالی‌اوغلو از فرم‌های انتزاعی و سیلوئت‌های محو در نقاشی‌های دوناچی الهام گرفت تا فرم‌های تازه‌ای را در لباس‌هایش خلق کند. نتیجه‌ی آن، طراحی‌هایی بود که در آن‌ها از تکنیک bonded neoprene برای خلق ساختارهای گرافیکی و حجمی استفاده شد. بازی با نور و سایه که یکی از ویژگی‌های اصلی آثار دوناچی است، در برخی لباس‌ها و تکنیک‌های رنگ‌آمیزی دیده می‌شد.

یکی از المان‌های خاص این فصل، تکه پارچه‌ای بود که پایین آستین برخی لباس‌ها دوخته شده بود. این پارچه که در کالکشن گذشته‌ی اردم هم وجود داشت و شامل متنی از یک کتاب می‌شد، حالا به یک بوم نقاشی کوچک از آثار دوناچی تبدیل شده بود. این تغییر نه‌تنها نمادی از تلفیق مد و هنر بود، بلکه بر تأکید اردم به بازنگری در تاریخ و داستان‌گویی بصری برند نیز مهر تأیید می‌زد. علاوه بر سیلوئت‌های متنوع، اردم جزئیات رمانتیکی را به مجموعه افزوده بود؛ پرتره‌های دوناچی که مستقیماً روی لباس‌ها، کیف‌ها و دامن‌ها چاپ شده بودند، رنگ‌های الهام‌گرفته از آثار این هنرمند و گل‌هایی با تکنیک کروشه، گلدوزی‌های انتزاعی و پارچه‌های اسپری‌شده، همه حس لطافت و دست‌ساز بودن را به مجموعه بخشیدند.

کفش‌های این مجموعه، مانند کفش‌های سه فصل قبل، سیلوئت یکسانی داشت اما در جنس متفاوت بود. کیف‌های این مجموعه نیز با نقاشی‌های دوناچی تزئین شده بودند و شکل‌های متفاوتی داشتند؛ چیزی که نشان از بازی با فرم و ترکیب هنر و مد مورالی‌اوغلو داشت. برای او این همکاری فقط یک تجربه‌ی طراحی نبود؛ او چندین اثر از دوناچی را در گذشته خریداری کرده بود و حتی پرتره‌ای از مادر فقیدش را به او سفارش داده بود. این ارتباط شخصی، بُعد احساسی ویژه‌ای به مجموعه بخشید و به نوعی باعث شد اردم بخشی از وظیفه‌ی مدیر خلاقیت را به دوناچی واگذار کند. به گفته‌ی مورالی‌اوغلو: «این همکاری نوعی آزادی خاص داشت، مثل یک رقص زیبا میان دو جهان متفاوت!»