جدید ترین مدوفشن ایرانی

دوم مارس ۲۰۲۵، برند آواواو از کالکشن جدیدش به نام “گودال” در هفته‌ی مد میلان رونمایی کرد. این کالکشن حاصل همکاری این برند و برند ورزشی ‌”آدیداس” در۶۷ لوک ارائه شد. استیج این شو، زمین چمنی فوتبال آمریکایی را تداعی می‌کرد؛ زمینی که به نظر می‌رسید شاهد نبردی سخت بوده است. شو با نمایشی از یک مزار پوشیده از خاک در این زمین شروع شد؛ مدل‌ها خاک‌ را کنار زده و از دل آن بیرون می‌آمدند.

“‏Beat Karlsson”، مدیر خلاقیت این برند که پیش‌تر با شو پاییز-زمستان ۲۰۲۳ خود و زمین خوردن‌های عمدی مدل‌ها مخاطبان را شوکه کرده بود، بار دیگر با “گودال” نگاه‌ها را به خود جلب کرد. “آواواو” پیش از شروع شو، با انتشار تصویری از خاک در اینستاگرام، سرنخ‌هایی از منبع الهام کالکشن جدیدش را فاش کرد؛ خاکی که در تک تک اجزاء این نمایش، حضوری پررنگ داشت، از مدل‌هایی که با صورت و موی خاکی و آغشته به خون به صحنه می‌آمدند، تا لباس‌هایی که خاکی رنگ بودند.

آرایش صورت و اکسسوری‌ها، به ویژه دست‌های اسکلتی، حسی از گورستان و ترس را القا می‌کردند؛ گویی مدل‌ها، ستارگان فوتبال آمریکایی هستند که تازه از مزار برخاسته‌اند، لباس‌هایشان پاره، صورت‌‌ها کبود و زخمی و تن‌شان پوشیده از خاک است.

در میان این خشونت و ترس، جلوه‌هایی از ظرافت نیز به چشم می‌خورد؛ پاپیون‌های ساتن که در برخی لوک‌ها استفاده شده بودند، با حس خشم و بی‌رحمی موجود در کالکشن ایجاد تضاد می‌کردند. اما نکته‌ی جالب توجه، هماهنگی آرایش صورت بعضی از مهمانان با تم مودبرد کالکشن بود! آن‌ها نیز با چهره‌هایی زخمی، کبود و خون‌آلود در ردیف اول نشسته بودند.

از مهمان‌های ردیف اول این شو می‌توان به “Ki Hyun-woo”، “Fabiola baglieri ” و”Theo jang” اشاره کرد.

مد همواره عرصه‌ای برای بازتعریف هویت و بازخوانی تاریخ بوده و ماریا گراتزیا کیوری، مدیر خلاق دیور، بار دیگر در کالکشن پاییز-زمستان 2025 این ایده را به شکلی عمیق‌تر به نمایش گذاشته است. دراین کالکشن، کیوری تلاش کرده است تا با بازنگری در میراث دیور، به تاریخچه‌ی مد و هویت‌ها نگاه جدیدی بیندازد. هدف این کالکشن این است که نشان دهد لباس‌ها حامل کدهای فرهنگی، زیبایی‌شناسی و اجتماعی هستند و در نتیجه، یک گفت‌وگوی زنده با تاریخ مد ایجاد می‌کنند.

پیش از آغاز نمایش، یک مدل تنها روی تابی که عبارت “Once Upon a Time” (روزی روزگاری) بر آن نوشته شده بود، نشسته و به سقف نگاه می‌کرد. او لباسی با یقه‌ای بلند و تورهای چین‌دار بر تن داشت. کت‌واک به شکل یک میدان مربع طراحی شده بود و تصاویر پیشرفته‌ای، داستان نمایش را روایت می‌کردند. از پرواز یک پتروسور (دایناسور پرنده) بر فراز صحنه تا سقوط شهاب‌سنگ‌ها، آتش، یخ و آبشاری از بخار که از بالا فرود می‌آمد، این تصاویر طبیعی در تضاد با مجموعه‌ای قرار داشتند که بر بدن و پوشش متمرکز بود. در کالکشن FW2025 دیور، کیوری سعی کرده لباس‌ها را به عنوان ابزاری برای ابراز خود و آزادی فردی معرفی کند. پیراهن سفید که در این مجموعه به عنوان عنصر پایه معرفی شده، نه‌تنها از نظر طراحی بلکه از منظر معنایی به شکستن مرزهای جنسیتی پرداخته است. این پیراهن با طراحی‌های جیانفرانکو فِره، معمار و مدیر هنری پیشین دیور، ترکیب شده و به کالکشن، شخصیت و هویت خاصی می‌بخشد.

رمان اورلاندو اثر ویرجینیا وولف، درباره‌ی پسری از دوره ی الیزابتی است که در طول قرن‌ها به یک زن تبدیل می‌شود، که طی چندین دهه به یکی از محبوب‌ترین منابع الهام برای طراحان مد تبدیل شده است. در پیش‌نمایش دیور، ماریا گراتزیا کیوری توضیح داد که این کتاب مملو از توصیفاتی درباره‌ی لباس‌هاست و با علاقه‌ی او به تغییر شکل لباس در گذر زمان هماهنگ می‌شود. روی تابلوی تحقیقات او، عکس‌هایی از وولف و معشوقه‌اش، ویتا سکویل-وست و هم‌چنین رابرت ویلسون، طراح صحنه‌ی تئاتر، دیده می‌شد. ویلسون در سال 1993 صحنه‌پردازی خوانش اورلاندو توسط ایزابل هوپر را انجام داده بود.

با تأثیر از رمان اورلاندو، یقه‌های چین‌دار یکی از موتیف‌های اصلی این مجموعه بودند. در سراسر مجموعه، مدل‌ها کرست‌های اسپرت زیپ‌دار را بر روی پیراهن‌های یقه‌دار سفید پوشیده بودند. کیوری معتقد است که این پیراهن‌ها “عنصر بنیادین یک استایل رها از کلیشه‌های جنسیتی” هستند.

صحنه‌سازی این مجموعه که توسط کارگردان تئاتر معروف رابرت ویلسون طراحی شده، تاثیر زیادی بر نمایشی بودن و درام این مجموعه داشته است. تغییرات رنگ‌ها از تیره به روشن، نماد تغییرات در دنیای مد و شخصیت‌های آن است. علاوه بر این، آیتم‌های کلاسیک مانند تیشرت «J’adore Dior» امضای جان گالیانو و طراحی‌های مدرن مانند گلدوزی‌های برش‌خورده، یک ترکیب منحصربه‌فرد از گذشته و حال را به نمایش می‌گذارند.

کیوری در این مجموعه سعی کرده است تا مفاهیم فمینیستی و مدرن را در کنار هم ترکیب کند و به نوعی آینده‌ی مد را با الهام از گذشته خلق کند. استفاده از رنگ‌های سیاه و سفید، ترکیب آیتم‌های کاربردی با طراحی‌های لوکس و هم‌چنین بازگشت به مدل‌های کلاسیک مانند tailcoat و یقه‌های تور، نشان‌دهنده‌ی تلاقی سنت و نوآوری است. مانند شوهای قبلی دیور، ردیف اول تماشاچیان، خود یک صحنه باشکوه بود. مهمانان ویژه‌ای از جمله ناتالی پورتمن، لینگلینگ، اورم “لینگ‌اورم” کورن‌نپات و جیسو از بلک‌پینک در میان تماشاگران حضور داشتند. کالکشن FW2025 دیور به ما یادآوری می‌کند که مد، بیش از یک صنعت، ابزاری برای بیان شخصیت و هویت فردی است.

‏

”استلا مک‌کارتنی” با طرح‌های بولد و قدرتمند زنانه، که توانمندی‌های گوناگون یک زن را به تصویر می‌کشید، نخستین شو مستقل خود را از زمان دانشگاه تا به حال برگزار کرد. این اولین سالی است که او از شرکت LVMH جدا شده و این کالکشن به شکل خاصی، پیام‌آور قدرت زنانه‌ی خود او نیز بوده است. این کالکشن که “از لپ‌تاپ تا رقص” نام داشت، با 46 لوک متأثر از دهه‌ی 80 میلادی و پترن‌های بولد و اپل‌های سرشانه‌ای که در آن زمان ترند بودند، ارائه شد. استیج این شو، دفتر کاری را نشان می‌داد که هم‌چنان المان‌های فضای کاری مثل کامپیوتر و کولرهای گازی در آن دیده می‌شد؛ فضایی که هدف کالکشن را به خوبی نشان می‌داد و مخاطب را به اعماق آن می‌برد. هم‌چنین زمانی که مدل‌ها روی صحنه قدم برمی‌داشتند، رقصنده‌ها نیز در طرف دیگر استیج اجرا می‌کردند.

طرح‌هایی الهام‌گرفته از پوشش مردانه، اورسایز، راحت و آزاد در این کالکشن به چشم می‌خورد. ترکیبی از قدرت زنانه و مردانه، ویژگی بارز طراحی‌ها بود. مک‌کارتنی با این کالکشن هدف خود را محقق کرد: نشان دادن این‌که زن نباید بین کار و خوشگذرانی یکی را انتخاب کند و می‌تواند هر دو را هم‌زمان داشته باشد.

‏96 درصد این کالکشن از مواد سازگار با محیط زیست مثل کتان‌های ارگانیک و ساتن‌های قابل بازیافت ساخته شده است. او زندگی روزانه‌ی یک زن را در این کالکشن به تصویر کشیده و در این‌باره می‌گوید: “من دوست دارم زنان با پوشیدن این لباس‌ها به من تکیه کنند و حس دوستی میان ما برقرار شود. دلم می‌خواهد آن‌ها این کت‌ها را در کلاب بپوشند.”

از مهمان‌های ردیف اول این شو می‌توان به “کیت ماس”، “پاریس جکسون”، “کمرون دیاز”، “تام فورد” و”آنا وینتور” اشاره کرد.

کالکشن پاییز-زمستان “دریس ون نوتن” در تاریخ 5 مارس 2025 در لوکیشن اپرای گارنیه‌ی پاریس ارائه شد. انتخاب این مکان به دلیل علاقه‌ی شخصی “جولین کلاوسنر”، مدیر خلاقیت این برند، به باله و اپرا بوده است. او در این‌باره می‌گوید: “با خود گفتم تجربه‌ی من از این سالن تنها یک لوکیشن نبوده، بلکه داستان‌هایی بوده که دیوارهایش پیش‌تر برای من بازگو کرده‌اند. من زنی را تصور کردم که از اپرا می‌گذرد، پارچه‌ها را می‌بیند و آن‌ها را برمی‌دارد و به شکل‌های مختلف به تن می‌کند.”

این اولین کالکشنی است که پس از بازنشستگی “دریس ون نوتن” توسط “جولین کلاوسنر” ارائه می‌شود. این کالکشن، متأثر از سبک بوهمین، با پارچه‌هایی با پترن‌های شلوغ، ترکیب رنگ‌هایی مثل بنفش، سبز و نارنجی، و دامن‌های زنانه‌ای که با بافت‌های اورسایز ست شده‌اند، تعریف می‌شود. ‏

کالکشنی که شکلی از خوی وحشی را در خود نهادینه کرده و متأثر از فرهنگ شرقی است. امضای این برند، یعنی روی هم پوشیدن چند آیتم یا چند نوع بافت پارچه و ست‌های غیرمنتظره در این مجموعه نیز به چشم می‌خورد. طراحی‌هایی که یک زن را به خودش نزدیک‌تر می‌کند؛ از پارچه‌های توری که مثل موج روی بدن مدل‌ها تکان می‌خورد تا پارچه‌های ژاکارد طرح‌دار، مخمل، پترن‌های گل‌گلی ، اکسسوری‌های کریستالی و منگوله‌های پارچه‌ای متصل به لباس‌ها که همگی به جادویی بودن این کالکشن می‌افزودند. کت‌های اورسایز، یقه‌های دراپه و ترکیب دامن و شلوار با دوخت‌هایی تمیز و مینیمال به همراه ترکیب کمربندهای چرم نیز جذابیت زیادی به این کالکشن اضافه کرده بودند.

‏”جولین کلاوسنر” درباره‌ی این کالکشن می‌گوید: “بعد از بازنشستگی دریس، دوست داشتم خودم را به این شکل به مخاطبان این برند معرفی کنم و داستان خودم را برای آن‌ها به تصویر بکشم.”

همه‌ی ما برند اسکیاپارلی (Schiaparelli) را با شوهای کوتور پرزرق‌وبرق و خلاقانه‌اش می‌شناسیم، اما این برند دو سال است که خط تولید آماده‌ی پوشش (Ready-to-Wear) خود را راه‌اندازی کرده که دست‌ کمی از مجموعه‌های کوتور آن ندارد.

مدیر خلاق اسکیاپارلی، دنیل رزبری (Daniel Roseberry)، در تگزاس آمریکا متولد و بزرگ شده است. او مجموعه‌ی پاییز ۲۰۲۵ این برند را با الهام از تگزاس، فرهنگ وسترن و استایل کابوی طراحی کرد تا ادای احترامی به زادگاهش باشد. علاوه بر این، رزبری از استایل دهه‌ی ۸۰ میلادی نیز الهام گرفته بود که زرق‌وبرق جذابی را به ران‌وی آورد. در کل، به نظر می‌رسد مد این دهه دوباره در حال ترند شدن است.

رزبری علاوه بر زادگاهش، به السا اسکیاپارلی (Elsa Schiaparelli)، موسس برند، نیز ادای احترام کرد و برخی از لباس‌ها، یادآور مجموعه‌های قدیمی این طراح بودند.

این مجموعه شامل ۴۳ لوک بود که در آن‌ها عناصر استایل وسترن مانند پارچه‌ی جین و کمربندهایی با سگک‌ درشت دیده می‌شدند. هم‌چنین، از پارچه‌ی ریش‌ریش و فلزدوزی که از تکنیک‌های دوختی این سبک هستند، استفاده شد. البته رزبری این عناصر را با سبک سورئال السا اسکیاپارلی و استایل شیک پاریسی ترکیب کرد.

شوی پاییز اسکیاپارلی در موزه‌ی هنر مدرن پاریس (Le Musée d’Art Moderne) برگزار شد. به دلیل هماهنگی با منبع الهام اصلی مجموعه، در طول نمایش آهنگ‌های کانتری پخش می‌شدند. در اطراف ران‌وی نیز تزئیناتی با رنگ طلایی دیده می‌شد که از امضاهای اصلی این برند هستند.

از مهمانان این شو می‌توان به دوجا کت (Doja Cat)، دوچی (Doechii)، نارا عزیزا (Nara Aziza) و رجینا کینگ (Regina King) اشاره کرد. هم‌چنین جی‌جی حدید(Gigi Hadid) به عنوان اولین مدل این کالکشن روی ران‌وی رفت.

در نمایش اخیر ریک اوونز، همان‌طور که انتظار می‌رود، مجموعه‌ای از لباس‌های سیاه‌رنگ به نمایش درآمد که امضای این طراح است. کالکشن پاییز2025 ریک اونزبه کالکشنی از لباس‌های جین و چرم تبدیل شد. مدل‌ها با کاپشن‌های حجیم و شنل‌هایی با شانه‌های تیز قدم می‌زدند.شلوارهایی که در قسمت درزها دوخته نشده بودند یکی از استایل‌های پرطرفدار در این مجموعه بود که قرار است در پاییز 2025 بیشتر از همیشه دیده شود.

ریک اوونز با طراحی لباس‌های شب افسانه‌ای و استفاده از پارچه‌های براق و چین‌های مجسمه‌گونه، مجموعه‌ای را ارائه کرد که یادآور هنر کلاسیک بود. بوت‌های کیس با طراحی‌های آزاد و راحت جزئیات خاص، از دیگر نکات برجسته‌ی این فصل بودند.او در این نمایش با آهنگ “Mass Production” از ایگی پاپ، یادآور اولین نمایش خود در هفته‌ی مد نیویورک در سال ۲۰۰۲ شد و این آهنگ هم‌چنان برای او معنای ویژه‌ای دارد.

در این فصل، ریک به روال همیشگی خود در طراحی‌های غیر معمول و تخیلی ادامه داد، ولی به نظر می‌رسید این بار قصد داشت از اغراق‌ فاصله بگیرد و نمایش ساده‌تری ارائه دهد. او گفت که این نمایش به نوعی یادآور آن است که او طراحی را جدی می‌گیرد و تعادلی میان شوک و شگفتی حفظ می‌کند.

درکالکشن پاییز 2025 هم‌چنان شاهد همکاری اونز با طراح پاریسی ”ویکتور کلاولی” بودیم که در خلق لباس‌هایی با تکنیک‌های خاص مانند استفاده از چرم برش‌خورده با لیزر و بافت‌های زنجیرمانند مشارکت داشت. هم‌چنین هودی‌های این فصل که از نوارهای لاستیکی ساخته شده بودند، حرکتی شبیه به آبشش داشتند. ریک اوونز با استفاده از لنزهای سیاه‌رنگ، قصد داشت نشان بدهد که هرشخصیتی درون خود حساسیت و پذیرش دارد. در مجموع، این کالکشن علاوه بر جذب طرفداران قدیمی ممکن است توجه مخاطبان جدیدی را هم به دنیای ریک اوونز جلب کند.

الن هوداکووا لارسون، طراح سوئدی برنده‌ی جایزه‌ی LVMH 2024، در کالکشن پاییز/زمستان ۲۰۲۵ برند Hodakova، بار دیگر نگاه منحصربه‌فرد خود را به مد نشان داد؛ این‌بار، با تعادلی میان آسیب‌پذیری و قدرت، حرکت و ایستایی و در نهایت موسیقی و سکوت. تم اصلی این مجموعه، «شکنندگی بدن» و ارتباط آن با موسیقی و طبیعت بود. لارسون که به حرکت و فرم‌های باریک و کشیده علاقه دارد، این‌بار سیلوئت‌هایی خطی و مینیمال، اما سرشار از مفاهیم پیچیده را به نمایش گذاشت: پیراهن‌های آزاد و مواج که با الهام از باد و طبیعت طراحی شده بودند، تلفیق لباس‌های مردانه با ظرافت زنانه و جزئیات موسیقایی مانند زه‌های ساز که روی لباس‌ها نقش بسته بودند و حتی دامنی که از پایه‌ی یک طبل ساخته شده بود.

لوک نهایی، مدلی که درون یک ساز دابل‌بیس قرار گرفته بود، نمادی از محدودیت و آزادی در کنار هم را نشان می‌داد. این مجموعه مملو از جزئیات مفهومی بود؛ از دامن‌های شرابه‌دار که به شب‌های پرشور موسیقی اشاره داشتند، تا ساختارهای محافظه‌کارانه‌ای که آزادی حرکت را محدود می‌کردند و حتی لباس‌هایی که بیشتر به مجسمه‌های مفهومی شباهت داشتند تا پوشاک روزمره. هوداکووا همیشه به تلفیق هنر، پایداری و فرم‌های غیرمتعارف شهرت داشته است. درحالی‌که کالکشن‌های قبلی او بیشتر روی بازیافت کت‌وشلوارهای مردانه و تغییر کاربری لباس‌ها تمرکز داشتند، در FW25 شاهد تمرکز بیشتری بر روایت‌های احساسی و تجربی بودیم. لارسون این بار بیشتر از قبل روی فرم بدن و حرکات آن تأکید کرد و از عناصر موسیقایی به‌ عنوان استعاره‌ای از آزادی استفاده کرد.

Hodakova در سال ۲۰۲۱ توسط الن هوداکووا لارسون در استکهلم تأسیس شد و خیلی زود به دلیل نگاه آوانگارد و پایدارش به مد مورد توجه قرار گرفت. این برند با استفاده‌ی خلاقانه از لباس‌های قدیمی و تبدیل آن‌ها به قطعات جدید، همراه با رویکردی مفهومی و داستان‌محور، جایگاه ویژه‌ای در دنیای مد معاصر پیدا کرده است. مجموعه‌ی FW25 این برند جسورانه، مفهومی و سرشار از ایده‌های تجربی بود. اگرچه برخی طراحی‌ها بیش از حد انتزاعی به نظر می‌رسیدند، اما تعهد هوداکووا به فرم‌های غیرمتعارف، او را به یکی از تأثیرگذارترین طراحان نسل جدید تبدیل کرده است. این کالکشن نه‌تنها کاربردی بودن لباس‌ها را به چالش کشید، بلکه مد را به سطحی جدید از بیانگری هنری رساند.

فشن‌شو پاییز- زمستان 2025 برند ریچارد کوئن در روز دوم هفته‌ی مد لندن برگزار شد و 49 لوک را به نمایش گذاشت. این فشن‌شو با فضاسازی رمانتیک شبیه به یک تئاتر عاشقانه به نظر می‌رسید و عصر طلایی هالیوود را در ذهن مخاطب تداعی می‌کرد.

کوئن فضای این نمایش را نیمه‌شبی پس از پایان یک مهمانی خاص توصیف کرد؛ برف در حال باریدن است، ماه می‌درخشد و مهمانان با لباس‌های شیک خود در حال ترک مهمانی هستند.

کوئن درباره‌ی این فشن‌شو گفت: «من دوست دارم نمایش‌هایی برگزار کنم که به نظر برسد در پاریس هستند. اما نمی‌خواهم [واقعاً] در پاریس باشند.»

او در ادامه توضیح داد که می‌خواهد بهترین کارهای خود را در شهر زادگاهش یعنی لندن ارائه کند و بیزینس خود را در سطح جهانی گسترش دهد.

سیلوئت‌های این مجموعه یادآور اوت کوتور در دهه‌های 50 و 60 میلادی بودند و عناصر همیشگی کوئن یعنی گل و پاپیون در این کالکشن هم دیده می‌شدند. اما حضور طرح‌های چاپی گلدار و شلوغ که امضای این برند به حساب می‌آیند در این کالکشن‌ کم‌رنگ شده بود و رنگ‌های چشمگیر و کنتراست‌های شدید جای خود را به هم‌نشینی رنگ‌های سیاه و سفید داده بودند.

به طور کلی باید گفت تغییر در سبک طراحی ریچارد کوئن در مقایسه با چند سال گذشته قابل مشاهده است؛ چرا که پالت رنگی کالکشن‌های اخیر او از رنگ‌های جیغ و متضاد که در مجموعه‌های قدیمی او دیده می‌شدند، فاصله گرفته است و ماسک‌ها و کلاه‌های سورئال، چند فصلی است که دیگر در کالکشن‌های او خودنمایی نمی‌کنند.

اردم مورالی‌اوغلو برای مجموعه‌ی پاییز/زمستان ۲۰۲۵ خود، به‌ جای الهام‌گیری از یک منبع خاص (مانند Maria Callas که منبع‌ الهام فصل قبل او بود) این بار رویکردی متفاوت برگزید و به سراغ همکاری با Kaye Donachie، هنرمند اسکاتلندی، رفت. این اولین بار بود که او با یک هنرمند زنده همکاری می‌کرد و به گفته‌ی خودش، این تجربه نوعی آزادی عمل به‌ همراه داشت. آثار دوناچی که عمدتاً شامل پرتره‌هایی انتزاعی از زنان است، الهام‌بخش پترن‌ها، رنگ‌ها و حتی حال و هوای این کالکشن شد. افراد سرشناسی مانند Keeley Hawes و Lily James نیز از مهمانان ردیف اول این نمایش بودند.

دوناچی معمولاً در نقاشی‌هایش به جای خلق تصاویر رئال و هایپررئال، به‌ دنبال ثبت یک احساس یا ایده است. او زنان را در حالت‌های مبهم و درون‌گرایانه به تصویر می‌کشد، طوری که به‌‌ نظر می‌رسد این زنان در میان نور و سایه معلق‌ هستند. این فضای انتزاعی و شاعرانه، عنصر کلیدی در طراحی‌های این فصل Erdem شد. مورالی‌اوغلو از فرم‌های انتزاعی و سیلوئت‌های محو در نقاشی‌های دوناچی الهام گرفت تا فرم‌های تازه‌ای را در لباس‌هایش خلق کند. نتیجه‌ی آن، طراحی‌هایی بود که در آن‌ها از تکنیک bonded neoprene برای خلق ساختارهای گرافیکی و حجمی استفاده شد. بازی با نور و سایه که یکی از ویژگی‌های اصلی آثار دوناچی است، در برخی لباس‌ها و تکنیک‌های رنگ‌آمیزی دیده می‌شد.

یکی از المان‌های خاص این فصل، تکه پارچه‌ای بود که پایین آستین برخی لباس‌ها دوخته شده بود. این پارچه که در کالکشن گذشته‌ی اردم هم وجود داشت و شامل متنی از یک کتاب می‌شد، حالا به یک بوم نقاشی کوچک از آثار دوناچی تبدیل شده بود. این تغییر نه‌تنها نمادی از تلفیق مد و هنر بود، بلکه بر تأکید اردم به بازنگری در تاریخ و داستان‌گویی بصری برند نیز مهر تأیید می‌زد. علاوه بر سیلوئت‌های متنوع، اردم جزئیات رمانتیکی را به مجموعه افزوده بود؛ پرتره‌های دوناچی که مستقیماً روی لباس‌ها، کیف‌ها و دامن‌ها چاپ شده بودند، رنگ‌های الهام‌گرفته از آثار این هنرمند و گل‌هایی با تکنیک کروشه، گلدوزی‌های انتزاعی و پارچه‌های اسپری‌شده، همه حس لطافت و دست‌ساز بودن را به مجموعه بخشیدند.

کفش‌های این مجموعه، مانند کفش‌های سه فصل قبل، سیلوئت یکسانی داشت اما در جنس متفاوت بود. کیف‌های این مجموعه نیز با نقاشی‌های دوناچی تزئین شده بودند و شکل‌های متفاوتی داشتند؛ چیزی که نشان از بازی با فرم و ترکیب هنر و مد مورالی‌اوغلو داشت. برای او این همکاری فقط یک تجربه‌ی طراحی نبود؛ او چندین اثر از دوناچی را در گذشته خریداری کرده بود و حتی پرتره‌ای از مادر فقیدش را به او سفارش داده بود. این ارتباط شخصی، بُعد احساسی ویژه‌ای به مجموعه بخشید و به نوعی باعث شد اردم بخشی از وظیفه‌ی مدیر خلاقیت را به دوناچی واگذار کند. به گفته‌ی مورالی‌اوغلو: «این همکاری نوعی آزادی خاص داشت، مثل یک رقص زیبا میان دو جهان متفاوت!»

چت لو در کالکشن پاییز/زمستان ۲۰۲۵ خود با نام باستان‌گرایی مدرن (Modern Antiquity) ، سبک شینوازری(Chinoiserie) را بازتعریف کرد.

شینوازری سبکی هنری است که در قرون هفدهم و هجدهم در اروپا محبوب شد و از تصورات غربی‌ها درباره‌ی هنر و فرهنگ چین و شرق آسیا سرچشمه می‌گرفت. این سبک با طرح‌هایی از گل‌ها، مناظر خیالی شرقی، اژدها، پرندگان افسانه‌ای و نقش‌ونگارهای پیچیده شناخته می‌شود. اما این تصاویر بیشتر بازتابی خیالی و غیرواقعی از شرق بودند که اروپایی‌ها آن را به‌ عنوان نمادی از تجمل و رمز و راز به‌کار می‌بردند. در این مجموعه، چت لو تلاش کرد تا این تصورات کلیشه‌ای را اصلاح کند و شینوازری را از دیدگاهی واقعی‌تر و اصیل‌تر معرفی کند.

به‌جای نمایش سنتی عکس ببر و دیگر حیوانات روی لباس‌ها، او از نقش‌ونگار پوست آن‌ها به‌ صورت اغراق‌شده و تکرارشونده استفاده کرد تا حس جسور بودن را در کالکشن خود نشان دهد. هم‌چنین او از ابرها که در سبک شینوازری نمادی از آرامش و سکون هستند، الهام گرفت و آن‌ها را به شکل گل‌هایی ظریف روی برخی لباس‌ها تشبیه کرد. چت لو با استفاده‌ی استعاری از گل‌ها، نشان داد که چگونه می‌توان از نمادهای سنتی به شکلی نو و مدرن استفاده کرد و معنایی تازه به آن‌ها بخشید.

از نظر طراحی و جزئیات، چت لو امضای خاص خود را در این مجموعه حفظ کرد. او با استفاده از لباس‌های خاردار یا تیغ تیغی معروف خود، پلیسه و طرح‌های سه بعدی توانست تضاد جالبی را میان بافت لباس‌ها ایجاد کند.

برخلاف مجموعه‌های قبلی او که بیشتر با رنگ‌های شاد و نئونی شناخته می‌شدند، این بار او از رنگ‌های تیره مانند سرمه‌ای ، زرشکی، مشکی و خاکستری استفاده کرد تا وقار و اصالت فرهنگ و سنت‌های آسیایی را به مخاطبان غربی خود یادآوری کند.

به‌طور کلی، کالکشن «باستان‌گرایی مدرن» چت لو نه‌تنها از نظر طراحی و زیبایی‌شناسی درخشان بود، بلکه ثابت کرد که شجاعت در طراحی فقط به نوآوری محدود نمی‌شود؛ بلکه در توانایی بیان حقیقت و داشتن نگاهی منتقدانه به کلیشه‌های فرهنگی نیز معنا پیدا می‌کند.